Hapisteki insanların incik boncuk işlemesi, zeytin çekirdeğinden tespihler dizmesi hep birer tutunma çabası değil midir? Mahpuslar onlar aracılığıyla eşyayla, birbirleriyle ve kendi içleriyle temas etmeyi kolaylaştırmazlar mı? Yahut evinde kedi besleyen biri, işi sadece onu doyurmakla bırakmaz da bu işe gerçekten ilgi duyarsa, kedilerin cinsleri, huyları, beslenmeleri, üremeleri, hastalıkları, ticaretleri derken hayatın her bir yerine temas etmiş, eşeleye eşeleye onun içinde kendine bir alan açmış olmaz mı? Ne demeye çalışıyorum? Bir hobi edinmek yahut bir şeye ciddi alaka duymak, aslında hayata tutunma talebidir, onu bir kulpundan yakalama talebi. O yakaladığı yeri genişletebilenlerin ayakları yere sağlam basar. Bununla başarılı olacaklarını kastetmiyorum. o başka bir mevzu. Ama hayatı tanıma, ona dahil olma imkanı bulurlar, buna kuşku yok.