Bazı kitaplar daha adını okuduğunuz anda kapısını aralar. *İçtiğim Deniz*, okuru yalnızca bir deneme kitabına değil; yıllar içinde damıtılmış bir edebî hafızaya ve bilinçli bir okuma ahlâkına davet ediyor.

Hasan Çağlayan’ın denemeleri, yüksek perdeden konuşmaz; aksine alçalan bir sesle derinleşir. Bu metinlerde aceleci hükümler değil, durarak düşünmenin dinginliği; gösterişli retorik değil, ölçü, dikkat ve bilinçli susuşların kurduğu bir etik hassasiyet vardır.

Yas, hafıza, yalnızlık ve insanın kırılganlığı gibi temalar; teorik bir mesafeden değil, içten bir muhataplıkla ele alınır. Geniş bir edebiyat birikimi, açık referanslardan çok metnin iç direncinde ve incelikli bağlarında hissedilir.

*İçtiğim Deniz*, okura nasıl okunacağını öğretmez; onunla birlikte durmayı, düşünmeyi ve kendi iç denizine bakmayı teklif eder.

Belki de bu gürültü çağında, ruhun kendine rastlayacağı en sahici kuytu tam da oradadır.